Á síðasta áratug hafa íslenskir grunnskólar glímt við stöðugar áskoranir og árangur nemenda í alþjóðlegum samanburði, svo sem PISA-könnunum, hefur dalað.

Þótt orsakir séu eflaust margþættar benda gögn afdráttarlaust í eina átt: Aðalnámskrá grunnskóla frá 2011/2013, sem kynnt var sem framsækin bylting í menntamálum, var í raun illa ígrunduð og vanbúin tilraun sem innleidd var með afgerandi stuðningsleysi af hálfu stjórnvalda. Afleiðingarnar eru óöryggi, aukið álag á kennara og ósamræmi milli skóla sem hefur bitnað á gæðum menntunar og námsárangri heillar kynslóðar.

Íslenskt menntakerfi stendur á krossgötum. Um árabil hefur ríkt djúpstæð togstreita milli metnaðarfullra fræðikrafna í kennaranámi og hins krefjandi veruleika sem blasir við á vettvangi. Viðamestu kerfisbreytingar síðustu tveggja áratuga, sem ætlað var að auka veg og virðingu stéttarinnar, hafa því miður snúist upp í andhverfu sína. Afleiðingin er alvarleg nýliðunarkreppa og vaxandi kennaraskortur sem grefur undan skólastarfi. Til að snúa vörn í sókn verðum við að horfast í augu við að vandinn er ekki einungis fjárhagslegur heldur kerfislægur; hann ræðst af vanhugsuðu skipulagi og gjá á milli háskólasamfélagsins og skólastofunnar.